من باور دارم که روزی
ماه از شهر من کوچ خواهد کرد ....
و آسمان گرسنه دیارم را
با گونه های مهتابی پر اشکش
وداع می گوید

-- تو باور نکن!--
(من کی گفتم مهم است !!)
اما...
او هر شب می امد و آسمان پنجره ام را پولکدوزی می کرد
و به شب نشینی پشت بام های تاریک می امد...

این روزها انگار خون در رگ هایش آواره شده...
یعنی ماه هم راکد شده؟!!

شنیده ام این روزها شبگرد شده...
روز میلادش ؟ ... می خواهم هدیه ای ببرم شاید:

ف
ا
ن
و
س
ی
!!

                           
                       

  حرفی برای گفتن اگر بود
  دیوارها
  سکوت نمی کردند

  دیوار!
  ای قامت بلند!
  ایا زبان اجری تو
  در بند بند سیمان ،محصور مانده است؟
  یا روزگار جایزه دار ما
  حتی ترا
  به عرصه تبلیغ خوانده است؟

  دیوار
  ایا سکوت تنها جواب توست؟
  یا عکس این فرشته عریان برگی از ایه های کتاب توست؟

 

  دیوار !
  دیوار !
  ای خوش ترین جواب تو آوار!